مكتب طباعة الكتب المساعدة التعليمية

71

موسوعة الإمام الحسين ( ع ) ( تاريخ امام حسين ع )

ابن طاووس ، الإقبال ، / 575 ، مصباح الزّائر ، / 281 - عنه : المجلسي ، البحار ، 45 / 68 ؛ البحراني ، العوالم ، 17 / 337 ؛ الدّربندي ، أسرار الشّهادة ، / 303 ؛ المحمودي ، العبرات ، 2 / 154 ثمّ قتل عبد اللّه بن مسلم بن عقيل . « 1 » ابن كثير ، البداية والنّهاية ، 8 / 185 وقتل عبد اللّه بن مسلم بن عقيل [ . . . ] قتله عمر بن صبيح الصّدائيّ . ابن الصّبّاغ ، الفصول المهمّة ، / 198 ولمّا قتل أصحاب الحسين عليه السّلام ولم يبق إلّا أهل بيته ، وهم ولد عليّ ، وولد جعفر ،

--> ( 1 ) - تا به غير از أهل بيت كسى نماند وايشان أولاد أو بودند وبرادران وأولاد جعفر طيار وأولاد عقيل وچون منتسبان دودمان نبوت ديدند كه به غير ايشان در لشكرگاه كسى نمانده [ است ] هم را وداع كردند ودست از جان شيرين بشستند . أول كسى از أهل بيت كه قدم در ميدان مبارزت نهاد . عبد اللّه بن مسلم بن عقيل [ بود ] . وعبد اللّه بن مسلم بن عقيل پيش رفت . از شصت قضا تيرى آمد ودست أو را به پيشانيش بدوخت وعبد اللّه بازگشت . همان مرد تيرى بر پشتش زد كه از شكم أو بيرون آمد . أبو حنيفة دينورى گويد كه بعد از قتل على أكبر به تير عمرو بن الصبيح الصيداوي ، عبد اللّه بن مسلم بن عقيل كشته شد . ميرخواند ، روضة الصّفا ، 3 / 160 ، 163 ، 165 وبر اين قياس در آن روز محنت أساس ، يك‌يك از محبان خاندان رسالت به ميدان مىرفتند وجمعى از دشمنان را به آتش دوزخ فرستاده ، بالآخرة به رياض بهشت مىشتافتند تا كار به جايى رسيد كه در ملازمت ركاب امامت اياب غير از أولاد واخوان وبرادرزادگان وپسران جعفر طيار وبنو عقيل ( رضى اللّه تعالى عنهم ) هيچ‌كس نماند وصحراى كربلا از خون شهدا شفق‌گون شد . چشم زمانه از مشاهدهء آن حال زار عترت سيد ابرار أشك خونين افشاند . رباعي : دردا كه نگون شد علم آل حسين * شد غرقه به خون كسوت اقبال حسين خون شفق از ديده فروريخت سپهر * چون ديد به دشت كربلا حال حسين واوّل كسى كه از اقربا نور ديدهء مرتضى كه قدم در ميدان كربلا نهاده با آن اشقيا قتال كرد ، عبد اللّه بن مسلم بن عقيل بود وأو قرب بيست كس از لشكر نحس عمر سعد را به قتل رسانيد . آخر الامر به زخم نيزهء نوفل بن مزاحم حميرى يا عمرو بن صبيح صيداوى شهيد شد . بيت : سرو سهى فتاد به روى زمين دريغ * از باغ ناز رفت تذروى چنين دريغ خواندامير ، حبيب السّير ، 2 / 53